بزرگترین عیب آن است که آنچه در خودت هست در دیگران عیب بدانی.

حکمت 353

اگر به واقع بردبار نیستی، بردباری را بر خود تحمیل کن، زیرا کمتر اتفاق می افتد کسی خود را شبیه قومی گرداند و یکی از ایشان نشود.

حکمت 207

خودپسندیِ آدمی، یکی از حسودانِ خردِ اوست.

حکمت 212

سختی های روزگار را تحمل کن، وگرنه هرگز خوشنود نخواهی شد.

حکمت 213

خوشا به حال آنکس که خود را کوچک شمارد،

و کسب و کار او پاکیزه است، و جانش پاک، و اخلاقش نیکوست،

که مازاد بر مصرف زندگی را در راه خدا بخشش کند، 

و زبان را از زیاده گویی باز میدارد و آزار او به مردم نمیرسد، 

و سنت پیامبر ص او را کفایت کرده، بدعتی در دین خدا نمیگذارد 

حکمت 123 
 

خداوند بندگانی دارد که برای بهره مندی دیگران به آنان نعمت هایی داده است. 

آن نعمت ها را تا زمانی که بخشش میکنند در اختیارشان میگذارد، 

و آنگاه که از بخشیدن آن دریغ کنند از آنان بگیرد و به دیگران سپارد.


حکمت 425

سزاوار نیست مومن به دو خصلت اعتماد کند: تندرستی و توانگری.

 زیرا چون او را تندرست بینی ناگهان بیمار گردد،

 و چون که او را توانگر بینی ناگاه تهیدست شود.

حکمت 426

تمام زهد میان دو کلمه از قرآن است. 

خدای سبحان میفرماید: «لکیلا تاسوا علی ما فاتکم و لا تفرحوا بما آتاکم» حدید 23،

 کسی که بر گذشته اندوه نخورد، و به آینده شادمان نباشد، 

هر دو طرف زهد را رعایت کرده است.

حکمت 439